Payızın soyuq küləyi şəhərin boş küçələrində gəzişirdi. Toğrul pəncərənin önündə dayanıb kənara baxsa da, əslində heç nə görmürdü. Masanın üzərində köhnə bir qutu və bükülmüş bir məktub var idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi.
Leyla qutunu açanda mahnının sədaları sanki qulaqlarında əks olundu. Gözündən bir damla yaş süzüldü. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi ən ağrılı, lakin ən səmimi azadlığın hədiyyəsi idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi
Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə qapandığı günlərində ayrılmışdılar. Şəhər susmuşdu, amma Toğrulun içindəki fırtına dinmək bilmirdi. Leyla ilə keçirdiyi hər an indi bir xatirəyə çevrilmişdi. Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi, sevdiyin insanı öz xoşbəxtliyi üçün sərbəst buraxmaqdır. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi
Ertəsi gün Leyla qapısının önündə həmin qutunu tapdı. Üstündəki kiçik qeyddə cəmi üç kəlmə yazılmışdı: bəzən ən böyük sevgi
Sie sehen gerade einen Platzhalterinhalt von YouTube. Um auf den eigentlichen Inhalt zuzugreifen, klicken Sie auf die Schaltfläche unten. Bitte beachten Sie, dass dabei Daten an Drittanbieter weitergegeben werden.
Mehr Informationen